Nazywam się Danillo Lima, jestem dziennikarzem z tytułem magistra komunikacji, badającym latynoamerykańskie teorie komunikacji. Piszę krytykę muzyczną, koncentrując się na muzyce brazylijskiej. Krytykę rozumiem mniej jako ocenę jakości, a b...ardziej jako interpretację kulturową: rekonstrukcję kontekstów, mapowanie estetyki i zrozumienie, co dzieło mówi o teraźniejszości.
Artykuły i treści będą publikowane na Substacku (substack.com/@danillolima) wraz z dłuższymi esejami oraz na Instagramie (@danillolimaexp) z karuzelami krytycznymi, przewodnikami i osiami czasu. Mam 6000 obserwujących na Instagramie, ze średnią liczbą 200 000 wyświetleń miesięcznie.
Moje treści publikowane są w przybliżeniu jako jeden esej miesięcznie na Substacku i dwie do trzech karuzel tygodniowo na Instagramie. Rodzaje i formaty artykułów to eseje krytyczne na temat albumów, artystów i scen.
Artyści otrzymują dogłębną analizę krytyczną, a nie ogólną recenzję lub ocenę. W zależności od utworu, może to być esej na Substacku, dedykowana karuzela, wzmianka w przewodnikach i listach tematycznych, a nawet wywiad. Artysta jest zawsze oznaczony i wymieniony, a materiał może być przez niego wykorzystany do promocji.
Gatunki, nastroje i cechy, których szukam, to: MPB (brazylijska muzyka popularna), samba, jazz, soul/funk, rap, sceny peryferyjne, takie jak piseiro, brega, funk, oraz eksperymentalna muzyka elektroniczna. Interesuję się również muzyką latynoamerykańską, jazzem, rockiem, progresywnym, eksperymentalnym i popem, który podejmuje ryzyko formalne. Szukam utworów z tarciami: nieprawdopodobnymi mieszankami, fakturami, ograniczeniami technicznymi przetworzonymi na język (prowizoryczne rozwiązania jako estetyka), melancholią i poczuciem ruiny, a także utworów, które wyobrażają sobie przyszłość.
Nie moja dziedzina: indie rock, metal, shoegaze i post-rock. Nie interesują mnie rzeczy, które brzmią jak Animal Collective, Godspeed You! Black Emperor czy Opeth.
Moje doświadczenie wywodzi się z badań akademickich nad komunikacją w Ameryce Łacińskiej, które dostarczają mi teoretycznych podstaw do interpretacji muzyki jako elementu szerszej dynamiki kulturowej i medialnej. Ostatnio skupiłem się na krytyce kulturowej, rozwijając rozszerzony projekt krytyki muzycznej, który postrzega Brazylię jako laboratorium estetycznej inwencji i traktuje słuchanie jako gest spowolnienia w epoce algorytmów.